VI kadencja
Zapytanie nr 1347
do ministra sprawiedliwości
w sprawie skargi poszkodowanych rodziców polskich mieszkających na terenie Niemiec i reprezentujących Stowarzyszenie Polskie Rodzice Przeciw Dyskryminacji Dzieci w Niemczech
Szanowny Panie Ministrze! W dniu 27 lutego 2008 r. ok. godz. 17.00 poszkodowane przez niemieckie urzędy matki pani L.B. Ch., L. J. oraz B. P.M. w imieniu innych poszkodowanych rodziców polskich w Niemczech reprezentujących Stowarzyszenie Polscy Rodzice Przeciw Dyskryminacji Dzieci w Niemczech zwróciły się do mnie ze skargą na działalność Ministerstwa Sprawiedliwości, konkretnie Departamentu Współpracy Międzynarodowej i Prawa Europejskiego (ul. Chopina 1), zajmującego się sprawami urzędowego wynaradawiania dzieci polskich w Niemczech, utrudniania ich kontaktów z polskimi rodzicami, zakazów używania języka polskiego w kontaktach z ich polskimi rodzicami, zakazu szkolnej nauki języka polskiego dzieciom polskim, psychiatryzacji oraz kryminalizacji polskich rodziców, uniemożliwienia wglądu do akt polskim rodzicom w postępowaniach związanych z ich dziećmi.
Pan K. i pani naczelnik B. z ww. departamentu, wiedząc o przyjeździe z Niemiec ww. osób w tym dniu (powiadomienie pisemnie) - zgodnie z informacją, jaką uzyskałem od pokrzywdzonych Polek - nie zgodzili się nawet na wyjście na korytarz i wysłuchanie poszkodowanych. Kobiety po raz kolejny poczuły się oszukane, gdyż na informację o swoim przyjeździe nie otrzymały żadnej odpowiedzi. Przyjechały więc, bo sprawa własnego dziecka z pewnością jest najważniejszą dla każdego rodzica.
Od godz. 9.00 do 12.30 nieszczęsne Polki odsyłano telefonicznie do rożnych innych instytucji, pomimo że ww. departament zajmuje się sprawą dziecka pani P.M. od marca 2007 r. (sygn. akt DWM II 4912 M/ 19/03 i DWM II 4912 M/23/04). W pewnym momencie zrozumiały, dlaczego tak się dzieje, ponieważ w wyniku braku jakiejkolwiek informacji o sprawie złożyły skargę na pana K. oraz panią B. jesienią 2007 r. i do dnia dzisiejszego nie dostały na nią odpowiedzi.
Panią B. P.M., która w obecności dwóch innych poszkodowanych matek, pani L. J. (świadek w sprawie maltretowania dziecka pani P.M.) oraz pani Ch. chcącej dowiedzieć się o przebiegu prowadzonej przez ww. departament sprawy jej dziecka M.O., w wyniku ich relacji, próbowano zmusić do wzięcia adwokata na rozmowę w ww. departamencie. Takie zachowanie odczytały jako próbę uniemożliwienia dostępu do akt sprawy i jakiejkolwiek informacji.
O wynaradawianiu dzieci polskich pani Ch. informowała Ambasadę RP w RFN już w roku 1997 r., pani J. od 2004 (bezpośrednio Ministerstwo Sprawiedliwości), pani P.M. od roku 2004 (Ministerstwo Sprawiedliwości).
W związku z powyższym zwracam się z zapytaniem:
1. Czy urzędnicy ministerstwa, którym Pan kieruje, powinni przesłać jakąkolwiek odpowiedź zainteresowanym matkom?
2. Czy Ministerstwo Sprawiedliwości wraz z ambasadą i konsulatami RP zajmującymi się obywatelami polskimi w Niemczech zamierza cokolwiek zrobić, aby poprawić los cierpiących matek, i odpowiedzieć wreszcie na ciągle powtarzające się ich pytanie: Gdzie są nasze dzieci? Dlaczego nie mamy o nich żadnych informacji? Dlaczego nie ma kary dla dręczących nas mężów? Kiedy będziemy czuć się bezpiecznie we własnym domu, a nasi ciemiężyciele będą wreszcie ukarani?
3. Jeśli okaże się prawdą zachowanie urzędników ministerstwa, którym Pan kieruje, to jakie poczyni Pan kroki, aby nigdy więcej podobne przypadki nie powtórzyły się? Bo sądzę, że również Pan Minister oceni je jako naganne.
Ponadto proszę o poinformowanie mnie, kto konkretnie (od kiedy i jak długo) zajmuje się ww. sprawami wynaradawianych dzieci polskich w Niemczech i dyskryminacji polskich rodziców (potwierdzonej na posiedzeniu Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego dnia 30 stycznia 2007 r.).
Z poważaniem
Poseł Krzysztof Maciejewski
Warszawa, dnia 27 marca 2008 r.